Tom Kha Kai with love

Op mijn 18e ging ik werken achter de bar van een discotheek. Als ietwat verlegen meisje werd ik gekoppeld aan de theatrale Peter. Sindsdien is er een bijzondere vriendschap ontstaan tussen Peter, zijn vriend Jean-Paul en mij. Tijdens een etentje bij Peter en Jean-Paul thuis werd mij ineens mijn favoriete Thaise soep voorgeschoteld. Dit recept moest ik hebben!
Zoals het een ware keukenprinses betaamd heb ik het recept aangepast naar eigen smaak en inmiddels sta ik erom bekend bij mijn vrienden dat ik de beste Tom Kah Kai soep maak. Op verzoek van velen bij deze het recept.🙂

Tom Kha Kai

Ingrediënten:

1-2 rode Spaanse peper, in kleine stukjes zonder zaadjes
4 a 5 stengels citroengras (sereh)
5 djeroek-poeroetblaadjes, inscheuren ( Lime leaves)
3 kippenfilets in kleine reepjes
200 gram oesterzwammen, 2 eetlepels olijfolie
2 eetlepels fijngesnipperde gemberwortel,
2 limoen
1 liter kokosmelk
1½ kippenbouillontablet
8 eetlepels vissaus (nampla)
1 thee/desertlepel sambal geleek
1 bosje koriander

Bereidingswijze:

• Maak de peper schoon, halveer hem en verwijder desgewenst de zaadjes , snijd de helftenschuin in smalle reepjes. • Verwijder het buitenste blad van het citroengras en snijd de stengel onderaan in stukjes circa 4 centimeter en plat duwen (ik maak er altijd een knoopje van, zodat het makkelijker in de pan past) • Scheur de djeroekblaadjes aan de randen. • Snijd de kipfilet in smalle reepjes. • Verhit de olie in een pan en roerbak de reepjes kip tot de buitenkant gebakken is. •Haal de kip uit de pan en leg apart. •Voeg aan het bakvet de peper, citroengras, djeroekbladen en gemberwortel toe en roer het geheel nog 1 minuut. • Roer de liter kokosmelk, en iets minder dan 1/2 liter water en de bouillontablet door het mengsel en breng het geheel aan de kook. Laat de soep zachtjes circa 8 minuten koken. Dan het limoensap van de uitgeperste citroen erbij en 8 lepels vissaus een lepel sambal oelek en de kip erbij . • Laat het geheel nog zachtjes opstaan minimaal 30 minuten of tot de kip gaar is• Borstel de paddenstoelen schoon en snijdt ze in niet al te dunne repen. • Voeg dan de paddenstoelen toe en kook die circa 2 minuten mee.
• Serveer de soep met verse koriander, dun gesneden Spaanse peper en een kwartje limoen.

Eet smakelijk!

1614335_10155880159610445_8035464979683101962_o

Van groot naar klein

1992:

Ik moet naar school en ik ben laat, maar als ik snel doe dan red ik het wel hoor. Ik haat het als ik iets niet goed doe en te laat komen is niet goed. Ik volg graag de regels, wil altijd het goede doen. Ik ren naar buiten en vergeet mijn appel, die moet ik meenemen van mama, dus snel loop ik terug om hem te pakken. Ik wil het absoluut niet fout doen, stel je voor dat mama boos wordt dat ik mijn appel vergeten heb. Onderweg raakt m’n schoenveter los, ik stop om hem te strikken en zie een mooie poes in de bosjes zitten. “Poesje, kom eens”, oh nee veters strikken. Terwijl ik over de stoep ren zie ik de klaar-overs al naar huis gaan. Bij de laatste hoek van de straat hoor ik de zoemer en versnel mijn pas. De stress slaat toe als ik het al bijna lege schoolplein in het vizier krijg. Hijgend ga ik als laatste door de deuren, ik hoor dichtslaande deuren van klaslokalen, PANIEK. Mijn rits zit vast en ik trek mijn jas over mijn hoofd uit. “Bianca, JE BENT TE LAAT” buldert het in mijn hoofd. Met een rood, bezweet hoofd en verwarde haren arriveer ik voor de gesloten deur van het klaslokaal. Angst slaat toe, mijn hart klopt in mijn keel. Ik hoop zo dat ik niet opval en achterlangs naar mijn plekje voorin het lokaal kan sluipen. Ik slaak een zucht en open de deur. Een harde klik galmt in het doodstille klaslokaal, de meester gevolgd door de hele klas draait zich om. Ik krimp ineen en het liefst wil ik van de aardbodem verdwijnen.

2016:

Ik heb een zware week achter de rug, maar vanochtend voel ik me eigenlijk wel lekker. Ik ben op tijd wakker en heb pannenkoeken gemaakt met frambozen en granaatappel. Mijn huis is keurig op geruimd, ik heb een krantje gelezen en mij sportoutfit aangedaan. Ik ben er klaar voor, mijn eerste Yin Yoga les. Focus op loslaten, dat is wat ik nodig heb. En hoewel ik het best wel spannend vind om in een nieuwe les aan te sluiten met allemaal nieuwe mensen, heb ik besloten dat ik toch gewoon ga. Ik ben stiekem best trots op mezelf en besluit om mezelf te belonen na de les met een lunch bij Onder de Leidingstraat op Strijp.
Ik kijk op de klok 10.12 u, check nog een laatste keer of ik niks vergeten ben en sluit dan de deur achter me. Ik haal mijn fiets uit het hok en fiets richting de yogastudio. Onderweg geniet ik van het warme weer en kijk volop om me heen. De wind door de bomen, een onverwacht leuk huis dat me nog nooit eerder is opgevallen, bloemig onkruid bij de kerk. Ik neem de omgeving in me op en geniet van de rust. Tegelijk met een medecursist arriveer ik bij de fietsenstalling. Deze is nu vol en die aan de overkant van de straat ook. Ik kies een lantaarnpaal, maar als mijn fiets vast zit besef ik dat ik achter een auto sta die mijn fiets wellicht over het hoofd kan zien. Ik maak m’n fiets los en probeer de regenpijp aan de overkant van de straat. Mijn slot past daar net niet omheen, maar aan het einde van de straat staat nog een paal en dat gaat wel. Omdat ik mijn telefoon bewust niet meegenomen heb, weet ik niet hoe laat het is. Ik voel een zweem van onrust, maar als ik binnen kom zie ik nog veel mensen. Op de klok staat 10.26 u, dus ik concludeer dat de rest nog wacht tot de deur van het lokaal open gaat van de vorige les. Opgelucht berg ik mijn spullen op in de kleedruimte en vul m’n flesje met water. Ik loop weer terug naar de groep die staat te wachten of ja eigenlijk ziet het er bij nader inzien uit als een theekransje. Ik vraag aan een meisje of ze ook wacht op de Yin Yoga les. Die is al begonnen zegt de jongen naast haar. Plots is het stil in de ruimte en iedereen kijkt naar mij… Huh, ik stamel wat, weet niet eens wat ik zeg en voel me ongemakkelijk. Mensen lachen… Ik raap mijn moed bijeen en vraag of iemand weet hoe laat het is. Op de thermostaat staat de tijd wijst iemand me aan. Ik moet de ruimte inlopen om de tijd te zien; 10.34! HOE KAN DIT?! Zou ik nog naar binnen kunnen mompel ik half in mezelf half vragend aan de mensen om me heen. Ja tuurlijk, gewoon naar binnen lopen, roept iemand, ik weet niet wie. Als een klein kind loop ik naar de deur van het lokaal. Ik slaak een zucht en open voorzichtig de deur. Iedereen kijkt me aan. In een waas word mij duidelijk dat mijn deelname aan de les niet meer gewenst is. Ik krimp ineen en het liefst wil ik van de aardbodem verdwijnen.
Ik voel me ineens heel klein en verlaat in stilte het gebouw. Terwijl ik naar huis fiets rollen de tranen over mijn wangen…

1545992_681801348563272_5520854455688974721_n